اکوسیستم های کشاورزی
اکوسیستم های کشاورزی تفاوت كشاورزي پايدار با كشاورزي فشرده در اين است
كه در كشاورزي پايدار بر ثبات عملكرد در طولاني مدت با حداقل تأثير بر محيط تأكيد ميشود؛
در حاليكه كشاورزي فشرده بر اهداف كوتاه مدت و حداكثر عملكرد متكي است.
اهداف كشاورزي پايدار را نميتوان فقط با كاهش دادن نهادهها برآورده كرد،
بلكه بايد سيستمهاي زراعي جديد و ابداعي طراحي شوند.
خصوصيات عمدة اكولوژيكي و زراعي سيستمهاي متداول و پايدار در جدول بالا مقايسه شدهاند.
سيستمهاي پايدار شباهتهايي با جوامع گياهي بالغتر و دست نخوردهتر در توالي اكولوژيكي دارند؛
ولي سيستمهاي زراعي مقادير زيادي انرژي و عناصر غذايي به صورت عملكرد صادر ميكنند
و بدين ترتيب نيزا به مقداري سوبسيد نهادهها دارند.
در مورد اکوسیستم های کشاورزی
بخش بسیار مهم اکوسيستم کشاورزی، حاشيه علفی مزرعه است که بین مزرعه و بيوتوپ های مجاور قرار دارد.
تعداد گونه های بندپايان در اين قسمت در اکثر موارد خيلی بيشتر از بيوتوپ های طبيعی است
زیرا بسیاری از گونه ها چنین حاشیه هایی را ترجیح می دهند.
حاشيه مزرعه معمولا مکانی برای زمستان گذرانی بسياری از گونه های مزرعه است
و نيز يک پناهگاه مناسب در شرايط نامساعد (نظیر تیمارهای آفت کش) و منبع ثابت دشمنان طبيعی برای مزرعه می باشد.
با اینکه کمترین تعداد گونه و پایین ترین شاخص های تنوع زیستی درقسمت مرکزی مزرعه رخ می دهند
ولی این بدین معنی نیست که ثبات مجموعه بندپایان همیشه در این قسمت پایین است.
شخم حداقل
شخم حداقل يا شخ حفاظتي، نوعي سيستم كاشت گياهان زراعي است كه در آن
حداقل 30 درصد بقاياي گياهان زراعي در سطح خاك باقي گذاشته ميشود.
سيستمهاي شخم حفاظتي، هزينه مزرعه را كاهش ميدهد، رواناب و فرسايش خاك را به حداقل ميرساند،
مواد آلي خاك را حفظ ميكند و باعث افزايش نگهداري رطوبت خاك ميشود.
عمليات شخم حداقل، اثرات مهم اكولوژيكي، زراعي و اقتصادي در سيستمهاي كشاورزي پايدار دارد.
در اكوسيستمهاي زراعي، شخم حداقل باعث افزايش ثبات سيستم خاك و كارايي چرخه عناصر غذايي ميشود.
سيستمهاي بدون شخم، بيشتر قارچها عمل تجزيه را انجام ميدهند؛ در حاليكه در شخم معمولي، اين عمل بيشتر توسط باكتريها صورت ميگيرد.
جنگل زراعي
«جنگل- زراعي» كشت توأم درخت و محصولات زراعي است و در بسياري از مناطق دنيا هنوز متداول است.
احتمالاً جنگل- زراعي شكل اصلي كشاورزي در مناطقي بوده است كه به صورت طبيعي داراي جنگل بوده و هستند.
جنگل- زراعي از نظر اكولوژيكي و زراعي نسبت ديگر سيستمهاي زراعي
قابليتهاي بيشتري دارد. در اين سيستم، شرايط «ميكروكليما» را تعديل كرده،
هوا را گرفته و آن را مجدداً در خاك توزيع ميكنند. جنگل- زراعي بر حاصلخيزي خاك تأثير بسيار دارد.
تلفيق سيستمهاي زراعي با دامداري ميتواند باعث ثبات اقتصادي و محيطي شود. به عنوان مثال فرآوردههاي دامي،
تنوع اقتصادي را افزايش ميدهد و راههاي ديگري براي فرآيندهاي چرخش مواد فراهم ميكند.
پایداری اکوسیستم
گیاه پزشکی از اهمیت بالایی در کل سیستم تولید غذا برخوردار است
و روشهایی که امروزه برای حفظ محصول استفاده می گردد
تبعات بسیار مهمی برای نسلهای آینده دارد؛
(2) دستیابی به اهداف دوگانه تولید غذا و پایداری27 اکوسیستم بایستی مورد توجه خاص قرار گیرد؛
(3) جهت مطالعه و اجرای گیاه پزشکی در سیستمهای کشاورزی باید از یک شیوه کل نگر28 استفاده کرد.
در این رابطه نیازمند یک چارچوب نظری مدیریت تلفیقی آفات هستیم
که فهم فرایندهای جمعیتی آفات را بر اساس کل سیستم اکولوژی کشاورزی میسر کند.
البته بایستی متذکر شد که ضرورت توسعه دانش کل نگر
سیستمها تنها محدود به مطالعات چند رشته ای29 نمی شود؛
(4) بندپایان مولفه ای از مطالعات چند رشته ای با
هدف ارزیابی راهبردهای مدیریتی محصول هستند.
دشمنان طبیعی پرورشی تنها در شرایطی مفید باید استفاده شوند
که حشرات مفید موجود در طبیعت نتوانند
افزایش تراکم جمعیت آفت را سرکوب نمایند. در این رابطه،
رهاسازی بهاره حشرات پرورشی که از علفهای هرز تغذیه می نمایند
بسیار مفید است زیرا این حشرات همچنین می توانند
پایه غذای خوبی برای بسیاری از شکارگرها و پارازیتوئیدها باشند.
آفت کشهای شيميايی ثثت محصول را افزايش داده اند
ولی عواقب پس از کاربرد آنها موجب تخريب محيط و اختلال در مکانيسم های
پايداری طبيعی می شوند که اين می تواند برای بشر خطرناک باشد.