تعریف مبارزه بیولوژیک
تعریف مبارزه بیولوژیک به حدود سال 1762 می رسد. سالی که برای مبارزه با ملخ قرمز، پرندگان شکارچی را به جزیره موریس در اقیانوس هند وارد کردند. مدیریت و دخالت در وضعیت موجودات زنده، اساس مبارزه بیولوژیک با آفات می باشد.
اصطلاح مبارزه بیولوژیکی معمولاً به نوعی از مبارزه اطلاق می شود که در آن از انگل ها، شکارچی ها و عوامل بیماری زا استفاده می شود. بعضی از روش های دیگر مانند استفاده ازتابش اشعه و عقیم کردن نیز ممکن است جز این روش محسوب گردند.
تعریف مبارزه بیولوژیک
امتیازات عمده مبارزه بیولوژیکی نسبت به روش شیمیایی به قرار زیر است:
- انتخاب کننده بودن
- مسائل آفات نه شدت پیدا نمی کند و آفات جدیدی به وجود نمی آید.
- موجودات مفید از قبل در دسترس هستند یعنی احتیاج به ساختن و تولید آنها نیست
- موجودات مفید می توانند جستجو کرده و آفت را پیدا کنند
- موجودات مفید می توانند افزایش پیدا کرده و انتشار یابند
- آفت قادر نیست و یا به کندی قادر است در برابر این مبارزه مقاومت پیدا کند
- این نوع مبارزه به خودی خود پایا است
نقاط ضعف مبارزه بیولوژیکی
- مبارزه کند است
- نابود کننده ی آفت نیست
- غالبا غیرقابل پیش بینی است
- کاربرد آن پر هزینه است
- احتیاج به نظارت متخصص دارد
آفت کش های میکروبی (پاتوژن ها)
این نوعی مبارزه بیولوژیکی است که از عوامل بیماری زای آفات استفاده می شود به عبارت دیگر یک نوع اسلحه میکروبی برای جنگ با حشرات است. تکامل یافته ترین این آفت کش ها به طریق کاملاً صنعتی به صورت محلول سمپاشی یا پودر قابل تعلیق تهیه و به بازار عرضه شده است.
مزایای این روش نسبت به روش شیمیایی
- باقی مانده سمی ندارد
- کاملاً اختصاصی روی میزبان عمل می کند
- به دوز پایین نیازمند است چون عامل خود در محیط تکثیر می شود
- روش کاربرد آسان است و شبیه آفت کش ها می باشد
- دوام و پایداری نسبتاً مناسبی دارند
- مقاومت در بین آفات مورد نظر به کندی صورت می گیرد.
محدودیت های روش میکروبی
- به زمان دقیق کاربرد نیاز داشته تا سبب بروز آلودگی در میزبان گردد
- عوامل بیماری زا به خاطر بقای خودشان به طور کامل میزبان را از بین نمی برند
- در بیشتر موارد نمی توان از لاشه های پوسیده جهت تولید عامل بیولوژیک استفاده کرد
- سم میکروبی ممکن است در فرایند تولید قدرت بیماری زایی خود را از دست بدهد
- سم میکروبی بر عکس دشمنان طبیعی، به خودی خود منتشر نمی شود بلکه انتشار آن متکی به توزیع اولیه محلول یا پودر و حرکت بعدی میزبان برای پراکنده شدن می باشد.