سیاهک آشکار جو و گندم
سیاهک آشکار جو و گندم گیاهان آلوده به سیاهک پنهان معمولی فقط چند سانتیمتری کوتاهتر از گیاهان سالم هستند
و یا حتی اختلافی از نظر ارتفاع با گیاهان سالم ندارند. رنگ بوتههای آلوده کمی سبز مایل به آبی تا سبز مایل به
خاکستری بهنظر میرسد. روی برگهای برخی ارقام ممکن است لکههای کوچک سبز زرد (کلروتیک) ظاهر شود و
سیستم ریشههای گیاهان آلوده نیز معمولاً گسترش ضعیفی دارند. علائم قطعی و مشخص سیاهک پنهان معمولی
تا هنگام خوشهدهی گیاهان آلوده قابل تشخیص نیست. رنگ خوشه به جای اینکه سبز مایل به زرد باشد ممکن است
سبز مایل به آبی باشد و نسبت به خوشههای سالم باریکتر میباشد. سنبلهها از هم باز شده و
با زاویه بزرگتری نسبت به محور اصلی خوشه قرار میگیرند.
بیماری سیاهک آشکار جو و گندم
بیماری سیاهک گندم آشکار یک بیماری قارچی جدی گندم و جو است که بر رشد گیاه و عملکرد محصول تأثیر می گذارد.
این بیماری توسط قارچ Pyrenophora tritici-repentis (Ptr) ایجاد می شود که در بسیاری از مناطق گندم و جو در سراسر جهان شایع است.
این بیماری نام خود را از ضایعات سیاه رنگ مشخصی که روی برگ ها، ساقه ها و سر گیاهان آلوده ظاهر می شود گرفته است.
علائم بیماری سیاهک
تشخیص علائم اولیه بیماری سیاهک گندم و جو اغلب دشوار است، اما با پیشرفت بیماری آشکارتر می شوند.
گیاهان آلوده ممکن است زردی یا قهوه ای شدن برگ ها، توقف رشد و کوتاه شدن میانگره ها را نشان دهند.
با پیشرفت بیماری، رگه های سیاه یا قهوه ای روی ساقه و غلاف برگ ایجاد می شود. اینها در نهایت کشیده می شوند
و با یکدیگر ادغام می شوند و ضایعات بزرگ و تیره ای را تشکیل می دهند.
در مورد گندم، قارچ سنبلچه های در حال رشد را آلوده کرده و باعث سیاه شدن و چروک شدن آنها می شود. این منجر
به تولید دانه های کمتر و کاهش عملکرد کلی می شود. در جو، قارچ می تواند باعث سیاه شدن کل سر و از بین رفتن کامل محصول شود.
کودهای مناسب
کوددهی مناسب برای رشد و نمو سالم محصولات گندم و جو ضروری است که می تواند به جلوگیری از بروز و شدت بیماری ظاهری
کرم سیاه کمک کند. آزمایش خاک می تواند کمبود عناصر غذایی در خاک را مشخص کند و بر این اساس می توان کودهای
مناسبی را به خاک اضافه کرد. نیتروژن، فسفر و پتاسیم (NPK) سه عنصر اصلی درشت مغذی مورد نیاز گیاهان در مقادیر زیاد هستند. با
این حال، استفاده از کودهای شیمیایی باید با احتیاط انجام شود زیرا استفاده بیش از حد می تواند منجر به تخریب محیط زیست،
اسیدی شدن خاک و سایر اثرات منفی بر سلامت خاک شود.
کودهای آلی مانند کمپوست، کود دامی، کود سبز و کودهای زیستی را می توان به جای کودهای شیمیایی برای بهبود محتوای
مواد آلی خاک، بهبود سلامت خاک، کاهش فرسایش خاک و ترویج میکروارگانیسم های مفید استفاده کرد. کودهای آلی
همچنین می توانند به حاصلخیزی طولانی مدت خاک کمک کنند، که برای حفظ بهره وری محصول و به حداقل رساندن بروز بیماری سیاهک گندم ضروری است.