بیماری مرگ نارون

بیماری مرگ نارون

بیماری مرگ نارون مناطق جنگلی استان گلستان همچون سایر مناطق جنگلی کشور نظیر مازندران, گیلان و

ارسباران در دو دهه اخیر در اثر بیماری مرگ هلندی دچار زوال شدیدی شده اند. به طوری که خطر انقراض

دو گونه مهم نارون ملج (Ulmus glabra Huds.) و اوجا (U. carpinifolia Brokh) در این مناطق در سال های

اخیر به شدت مطرح بوده است. به منظور بررسی در طی سال های 1383 تا 1385

بازدیدهای مکرر از برخی مناطق جنگلی استان گلستان انجام گرفت.

علایم بیماری مرگ نارون

در این بازدیدها علایم مختلف اعم از زردی, پژمردگی, ریزش برگ ها, سرخشکیدگی, خشک شدن تمام یا

بخشی از درختان تنومند و از همه مهمتر علایم تغذیه سوسک های پوستخوار (که عامل اصلی انتشار

عامل بیماری هستند) به شکل خطوط برجسته یا تونل هایی باریک و کشیده داخل پوست تنه به وفور

دیده شد. پس از نمونه برداری از این درختان, نمونه ها به آزمایشگاه منتقل گردیدند. نتایج بررسی ها

حاکی از وجود عامل بیماری در اغلب مناطق یاد شده بود, بررسی ها نشان داد که اغلب جدایه های قارچ

عامل بیماری متعلق به گونه جدید Ophiostoma novo-ulmi هستند.

همچنین بررسی برخی ویژگی های مورفولوژیک و فیزیولوژیک جدایه های به گونه جدید O. ulmi و O. novo-ulmi نشان داد

که به طور کلی جدایه های گونه جدید عامل بیماری مرگ نارون (O. novo-ulmi) با داشتن پرگنه هایی نواری,

فیبری تا گلبرگ مانند و رشد روزانه بیشتر (متوسط 3.6 میلی متر در روز), بهینه دمای رشدی

(متوسط 22-20 درجه سانتی گراد) و وزن خشک توده زنده کمتر, از جدایه های گونه O. ulmi با متوسط رشد روزانه 2.5 میلی متر قابل تفکیک هستند.

نتایج تعیین میزان درصد پژمردگی نهال های نارون چینی (U. parvifolia Jacq.) که برای اولین بار در

کشور انجام گرفت نیز نشان داد که علیرغم مقاومت این گونه نسبت به برخی از جدایه های عامل

بیماری, جدایه های گونه جدید Ophiostoma novo-ulmi عامل بیماری نیز به دلیل اختلاف معنی دار درصد

پژمردگی و ریزش برگ ها از قدرت بیماری زایی بیشتری در مقایسه با جدایه های گونه O. ulmi برخوردار هستند

بیماری مرگ هلندی، شایع‌ ترین بیماری انواع درختان نارون در سراسر ایران به‌شمار می‌رود که

به‌عنوان یکی از مشکلات مهم در بروز خشکیدگی درختان است .

ناقل این بیماری سوسکی از خانواده Scolytidae ( سوسک آمریکایی پوست نارون و سوسک اروپایی

<p><p>پوست نارون) است که با ترشحات خود سیستم آوندی درخت را مسدود می کند وباعث اختلال در

سیستم انتقال آب و مواد غذایی و درنتیجه خشکیدگی و زرد شدن برگ و نهایتاً منجر به مرگ درخت می‌شود.