پوسیدگی ریشه توسط قارچ عسلی

پوسیدگی ریشه توسط قارچ عسلی انتشار جهانی داشته و به ویژه در مناطق معتدل و حاره اي فعالیت دارد. این بیماري در جنگلهاي کاشته شده،

جنگلهاي بومی، باغهاي میوه،تاکستانها و فضاي سبز شهري دیده میشود و قارچ عامل بیماري داراي دامنه میزبانی وسیع بوده و

حتی میتواند روي گیاهان غیر چوبی نیز خسارت وارد کند. این بیماري  خسارتهاي فراوانی را در مناطق معتدله آمریکاي شمالی

، اروپا، آسیا، استرالیا، نیوزلند، آفریقاي جنوبی و بسیاري مناطق دیگر وارد میکند و حتی در مناطق گرمسیري حارهاي آفریقا

آمریکاي جنوبی و سریلانکا وجود داشته و خسارت میزند؛ منتهی شدت بیماري به اندازه مناطق معتدل نبوده و فقط در ارتفاعات

دیده میشود. در ایران براي اولین بار توسط قوامالدین شریف در سال 1339 از ریشه درختان سیب واقع در لواسان گردآوري و گزارش شده است .

نشانه های بیماری پوسیدگی قارچ عسلی

درختان مبتلا کاملا خشک شده و چنانچه خاک اطراف طوقه عقب زده شود و با چاقو پوست طوقه، ریشه اصلی و یا ریشه های

فرعی را بلند کنیم در حد فاصل پوست و چوب ورقه های سفید کرمی رنگ قارچی دیده می شود. این ورقه ها در واقع رشته های

قارچ عامل بیماری است، که با فعالیت روی ریشه باعث مرگ درختان می گردند. در اوائل پائیز بالاخص در آبان ماه در اطراف طوقه

درختان مبتلا کپه هائی از قارچ های کلاهدار که عسلی رنگ است تشکیل می گردد

و از روی همین نشانه بخوبی پی به وجود بیماری روی ریشه می برند.

عامل بیماری پوسیدگی

عامل این نوع پوسیدگی قارچی است که در اصطلاح علمی به آن آرمیلاریا (Armillaria mellea) می گویند. رشته های کلفت

این قارچ در خاک که ریزومورف نامیده می شود و بشکل بند کفش است، از محل درخت مبتلا به طرف ریشه درختان سالم

پیشروی نموده و هر سال حدود یک متر جلو می رود و خود را به ریشه درخت دیگری می رساند

و با استقرار روی آن باعث ابتلا و پوسیدگی ریشه و برگ درخت می گردند.

مبارزه با بیماری

۱- آبیاری درختان بایستی بصورت نشتی صورت پذیرد و اطراف طوقه آب نیفتد.

۲- قطعات آلوده باغ را باید جداگانه آبیاری نمود تا قارچ عامل بیماری به قطعات سالم منتقل نگردد.

۳- درختان آلوده و خشک شده را بایستی با ریشه و مقداری خاک اطراف آن خارج نمود.

۴- مبارزه شیمیائی و سم ریزی پای درختان با سموم آزمایشی مؤثر واقع نشده است.

1- علایم عمومی

نشانه هاي عمومی و غیر اختصاصی هستند کـه روي شـاخ و بـرگ درختـان بروز میکند. شاخه ها کم رشد و ضعیف شده

و تعداد آنها هم کم میشـود. سرخشکیدگی شاخه ها و باریک شدن تاج درخت از علایـم بـارز خسـارت
آرمیلاریا است، منتهی این علایـم مـیتوانـد از نشـانه هـاي سـایر قـارچهـاي بیماريزا نیـز باشـد و گسـترش بیمـاري در سـطح

بـاغ بـه صـورت لکـه اي و موضعی است. برگها رنگ پریده و متمایل به زرد و کوچک شده، میوه هـا نیز کوچک و کمآب گردیده و

گاهی دچار زودرسی نامناسـب مـیشـوند. بدین ترتیب درختان آلوده دچار زوال تدریجی شده و ممکـن اسـت کـه بـا سرعت دچار مرگ شوند.

2 -علایم اختصاصی

نوع دوم نشانه هاي اختصاصی پوسیدگی آرمیلاریایی طوقه و ریشه هستند و این علایم زمانی مشاهده میشوند که با یک

چاقو لایه هاي خارجی پوسـت را تا سطح چوب برداریم (در محل تنه- طوقه و ریشه) که در این حالـت بـه
جاي اینکه بافتها سفید رنگ و سالم باشند یـک لایـه میسـلیومی سـفید تـا کرمی رنگ و بـه شـکل بـادبزن فرنگـی دیـده مـیشـود.

در نهایـت پـس از پوسیدگی کامل به رنگ قهوهاي تیره در می آیند.