کاشت گیاهان پوششی یکی از شیوه‌های کارآمد در مدیریت پایدار منابع خاک است و در حفظ سلامت خاک و کاهش خسارات ناشی از فرسایش نقش به‌سزایی دارد. این گیاهان معمولا بین فصل‌های کشت محصول اصلی کاشته می‌شوند و می‌توانند ساختار خاک را بهبود بخشند. مهم‌ترین مزایای کاشت گیاهان پوششی برای احیای خاک و بهره‌وری مزرعه عبارتند از:

کشت گیاهان پوششی در چرخه مواد مغذی خاک تاثیر به‌سزایی دارد. این گیاهان با جذب عناصر غذایی باقیمانده پس از برداشت،

از شسته شدن نیتروژن و مواد دیگر به لایه‌های زیرین خاک یا منابع آبی جلوگیری می‌کنند. برخی از گونه‌ها مانند لگوم‌ها با

تثبیت نیتروژن جو آن را برای استفاده محصولات در آینده ذخیره می‌کنند. اگر نیتروژن بیش از حد به خاک اضافه شود گونه‌های غیرلگومی می‌توانند در بازیابی آن مؤثر واقع شوند.

گیاهان پوششی قادر هستند در دوره‌های بین فصلی به‌عنوان منبع غذایی برای دام‌ها استفاده شوند. گندم زمستانه،

چاودار یا تریتیکاله از گونه‌هایی هستند که در شرایط مناسب قبل از کاشت محصول اصلی برداشت می‌شوند.

این کاربرد علاوه بر افزایش بهره‌وری زمین باعث بهبود چرخه تغذیه‌ای در دامداری می‌شود.

برخی از گونه‌های پوششی به طور طبیعی منجر به کاهش فشار آفات و عوامل بیماری‌زا می‌شوند. گیاهانی مانند چاودار در کنترل جمعیت علف‌های هرز یا نماتدهای سویا مؤثر هستند. برخی از گیاهان پوششی حاوی ترکیبات آللوپاتیک هستند که مانع از رشد علف‌های هرز می‌شوند و به پاکسازی تدریجی خاک کمک می‌کنند.

گیاهان پوششی بر سطح زمین یک لایه‌ی محافظتی ایجاد می‌کنند تا از اثر مستقیم باد و باران بر خاک جلوگیری شود.

این گیاهان علاوه بر تثبیت خاک به حفظ ساختار آن در مقابل عوامل مخرب طبیعی کمک می‌کنند. اهمیت این ویژگی در زمین‌های شیبدار یا مناطقی که بارندگی شدید دارند دو چندان است.

افزایش میزان کربن آلی خاک یکی از وظایف گیاهان پوششی است. باقیمانده‌های این گیاهان از بهترین منابع کربن

شناخته می‌شوند که در کنار کاهش عملیات خاک‌ورزی به ایجاد پایدار خاکدانه‌ها و افزایش فعالیت‌های زیستی خاک می‌پردازند.

همچنین گیاهان پوششی باعث افزایش فعالیت قارچ‌های همزیست مانند مایکوریزا می‌شوند که در بهبود جذب آب و مواد مغذی نقش دارند.